به گزارش پایگاه خبری تحلیلی صدای دانشجو، صحبت درباره جوانگرایی در تمامی دولت‌ها با گرایش‌های سیاسی مختلف، معطوف به امروز یا دیروز نیست؛ بلکه سال‌های متمادی است که این  مسئله یکی از دغدغه‌های رهبر انقلاب و جزء مطالبه عمومی بوده است. به ویژه طی سال‌های گذشته نیز این موضوع به شکل جدی‌تری از سوی محافل سیاسی، تشکل‌های دانشجویی و احزاب و گروه‌ها به عنوان یک نقطه عطف در ساحت حکمرانی کشور دنبال می‌شود.

البته اینکه جوانگرایی صرفا یک گزاره ذهنی و زینت المجالس باشد و یا به یک راهبرد عملی در دولت‌ها و به نوع حکمرانی تبدیل شود، به نوبه خود جای بحث و بررسی و تامل دارد؛ چراکه با نگاهی کوتاه به خوبی می‌توان دریافت که فاصله شعار تا عمل مدعیان جوانگرایی در برهه‌هایی، از زمین تا آسمان بوده است. با این اوصاف بنظر می‌رسد که تا رسیدن به آن حد مطلوب فاصله زیادی وجود داشته باشد و هنوز آنچنان که باید و شاید در این حوزه، کارنامه قابل دفاعی وجود ندارد.

دولت چهاردهم نیز از این قاعده مستنثی نیست؛ چرا که یکی از اصلی‌ترین شعارهای رئیس جمهور در روزهای تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری، استفاده از متخصصان و جوانان در کابینه بود اما انتصاب‌های روزهای گذشته از سوی مسعود پ