دولت یازدهم مثل هر دولتی منتقدین و طرفدارانی دارد. گستره ای عظیم که هر روز نظرات شان را عمومی میکنند . در این بین و در طی ماههای اخیر دو رفتار منتقدین دولت بنظرم جای تامل دارد و بایستی با وسواس بیشتری بدانها توجه گردد:

اول  مسئله استقبال مردمی از سفرهای رئیس محترم جمهور است که نقل برخی محافل شده و طی آن با عکس و طنز و مستند و... سعی میکنند چنین نشان دهند که بدنه توده ای دولت ریزش کرده و در بدنه مردم جایی ندارد. این اقدام تا جایی پیش میرود که با دانش آموزان مدارس تعطیل شده مصاحبه و گزارش تصویری از دهها بنر استقبال تهیه میشود که بله ببینید مردم را بزور آورده اند. حقیر به صحت و سقم این مطالب کاری ندارم ولی ما در پس همه انها یک نتیجه هست: رئیس جمهوری که با کمترین اختلاف ممکن آمده بخاطر عملکردش اکنون کمترین پایگاه اجتماعی را دارد. متاسفانه این حرف نه فقط در برخی منتقدین که از دهان عده ای حامیان دولت نیز دیده میشود.

به شخصه معتقدم این اقدام خواسته یا ناخواسته آب به آسیاب دشمن است و بهیچ عنوان نباید طوری نشان داد که مردم یا نمی آیند استقبال و یا آنهایی هم که آمده اند دانش آموز و...  بوده اند.

مگر برای رئیس سابق و اسبق مدارس تعطیل نمیشد؟ مگر بنر و پلاکارد زده نمیشد؟ مگر فضاسازی نمیشد؟ پس چرا حالا با نصب چند بنر در بوق و کرنا داد میزنیم که پول بیت المال فلان شد؟

دکتر روحانی رئیس جمهور کل ایران است و در استقبالهای مردمی در شهرها همه مردم از هر قشری و هر جناح و تفکری موظف به استقبال از ایشان هستند چون پشتوانه عظیم مردمی مسئولین سرمایه ملی یک کشور است و دقت کنیم این سرمایه عظیم را بر سر نقدهای سیاسی به حراج نگذاریم.

�